Column over thuiswerken
Baukje de Vries • Honours College

Het leek allemaal wel mee te vallen. Goed, voor bachelorstudenten geneeskunde werden de patiëntencontacten afgezegd. Coassistenten mochten niet meer mee naar de operatiekamer om mondkapjes te sparen. Woensdag 11 maart was al het onderwijs in het LUMC
geannuleerd. Donderdag weer college en over een maand is het voorbij, dachten we.

Maar donderdag bleef iedereen ook thuis. En vrijdag kwam het nieuws: de komende maand geen onderwijs in het LUMC. Wat er daarna nog gebeurt? Inmiddels zijn geneeskundestudenten lang niet de enigen meer die vanaf huis moeten werken of studeren. Het land ligt op zijn kop, maar ook in deze absurde situatie blijven sommige dingen precies hetzelfde.

Maandagochtend had ik mijn eerste cyberwerkgroep. Een halfuur te laat opgestaan en ik wilde nog even douchen. Ja, wat zeg je dan? De treinen hebben vertraging? De deur van de fietsenstalling wilde niet open? Mijn volledige repertoire smoesjes was in één klap nutteloos. Een sms naar een werkgroepmaatje, ’mijn internet ligt eruit!’, was mijn eerste ingeving. De komende tijd heb ik genoeg mogelijkheden om er meer te bedenken.

Normaal zit je tijdens een werkgroep in een lokaaltje met vijftien studenten en een docent. Er wordt een patiënt besproken, er worden vragen gesteld en beantwoord. Iedereen is op zijn laptop ondertussen met iets anders bezig. Facebook, Zalando, penningmeestertaken voor een dispuut. Studenten zijn intrinsieke multitaskers. De cyberwerkgroep was anders, maar toch hetzelfde. Op de laptop waren we met de werk groep bezig en ondertussen werd er ontbijt gemaakt, de was gestreken, werden sokken gebreid en nagels gelakt.

Een dag uit het leven van de geneeskundestudent bestaat meestal uit werkgroepen en hoorcolleges. Gelukkig worden hoorcolleges opgenomen en waren de colleges van vorig jaar nog bewaard. In plaats van in de collegebanken, hoor ik nu vanaf de bank in de woonkamer dat de docent ’er graag een interactief hoorcollege van wil maken’. Normaal geven maar weinig geneeskundestudenten in de collegezaal gehoor aan de oproep om vragen te stellen en te beantwoorden. Nu helemaal niemand meer. Niks lijkt veranderd.

Is dan alles vrijwel hetzelfde? Vanuit huis misschien, maar in het ziekenhuis is alles anders. De eerste hulp en intensive care zullen de komende tijd heel druk zijn. Mondkapjes raken op, wat de veiligheid van patiënten en zorgverleners in het gedrang brengt. Om het virus boven te komen en de zorgverleners te ondersteunen, moeten wij als thuiswerkend Nederland zoveel mogelijk normale dingen blijven doen. Dan is alles hopelijk zo snel mogelijk weer zoals het eerst was.

Toelichting 
Geneeskundestudenten zijn vroeg begonnen met het online onderwijs, ook al kan praktijkonderwijs nu voorlopig niet gegeven worden. Zeker nu alle studenten thuiszitten en je elkaar niet meer ontmoet in de bibliotheek of het universitair sportcentrum is er weinig contact tussen faculteiten. Ik ben benieuwd hoe andere studenten deze periode ervaren en wil mijn ervaringen delen.